گفته بودی هر وقت که شعر می نویسی دوستم بدار نمی دانم از این همه شعر نوشتن است که دیوانه وار دوستت دارم یا از این همه دوست داشتن که دیوانه وار شعر می نویسم .. واهه آرمن

آدم های دنیای هرکس دو دسته هستند. آدم های داشته و نداشته.آدم های داشته همان کسانی هستند که کنارشان غذا می خوری، راه می روی و حتی می خندی.. آدم های داشته یعنی همان آدم های روزمره! هر روز میبینی شان، چشم توی چشم می شوید اما.. دسته دوم آدم های نداشته هستند... همان ها که حسرت داشتن شان توی دلت مدام بالا...

حتی فکرشم نکن تنها بری هر جا بری هستم یه تیکه از قلبمی درد میکنی آروم بگیر خستم نوازش با دستات جوره ولی حیف که دستات دوره الان نرو که درگیره پاییزم تنهام نذار بی تو بهم میریزم بارون میاد تو باید باشی باهام بارونیمو بندازی رو شونه هام عشقه توئه که نترسم میکنه هوای تو منو آدم میکنه میبینی که من تو آتی...